16.rouw Verwerking 500×360

Margreet Rierink – juli 2016

Wij vormen een team. Mijn man, onze hond en ik. Cesar Millan zou het een “pack” noemen.
Het drong nooit eerder zo tot me door. Sinds afgelopen februari wonen er geen kinderen meer permanent in ons huis en vonden we een bevredigend ritme met z’n drieën. Een bepaalde saamhorigheid ook. Now it’s just the three of us. Ik keek ernaar als ons “nieuwe gezinnetje” maar als een team – nee dat niet.

ontregeling

Dat weet ik pas sinds vannacht. Omdat vannacht de boel ontregeld raakte (fase 2 van de transformatiecurve). Achteraf gezien kondigde deze verwarring zich al drie dagen geleden aan zonder dat we ons daar in die zin van bewust waren (wat dan weer kenmerkend is voor fase 1 van de Transformatiecurve: “vermoeden” of Ahnung op z’n Duits). Loek merkte op dat er een mannelijke Parson Russell onaangelijnd over de camping, waar wij ons tweede huis in de vorm van een sleurhut hebben, liep en dat onze eigen Parson Russell het uitstekend met deze mannelijke versie van zichzelf bleek te kunnen vinden. We mijmerden nog even over het feit dat het toch heerlijk moest zijn om je terriër zo te kunnen vertrouwen dat je hem/haar zonder lijn gewoon zijn eigen gang zou kunnen laten gaan.

de gebeurtenis …

Zo’n twee keer per dag kwam de mannetjes Parson onze Fierah begroeten – alles bleef in het nette – en wij bleven het als welwillende ouders vertederd aanzien. Totdat gisterenavond bleek dat de hond niet voor niets zonder lijn liep. Na een hele mooie avond, die gevuld was met het bespreken van verdrietige onderwerpen (verdriet en schoonheid liggen vaak dicht bij elkaar) besloten we naar bed te gaan onder het motto “morgen is een nieuwe dag”.
En het nieuwe brak eerder aan dan de dageraad.
We waren net onze tanden aan het poetsen toen twee Belgische jongeheren ons terrein opkwamen, met de mannetjes Parson in hun armen. Of wij misschien raad wisten. De hond bleek niet alleen bij ons te komen buurten maar ook bij alle andere campinggasten die daar niet van gediend waren. Er was kennelijk geen baasje. Niemand om hem te voeden of aan te halen of ordentelijk aan te lijnen. Geen idee waarom ze de hond bij ons brachten maar wij legden hem te slapen, na een goede hondenmaaltijd en een leeggeslobberde bak water, aan de reservelijn van Fierah die zich grommend bij deze wat al te intieme gang van zaken neerlegde (en uit protest op ons net gestoffeerde bankje in de caravan plaste).

… of de verandering

Ik was verwonderd om te merken hoe zeer deze hond, slapend voor onze caravan, zich in ons bewustzijn nestelde. We werden midden in de nacht wakker, zoals gebruikelijk gewekt door nachtelijke demomen die zich voeden met alles wat in ons leven nog geen vrede gevonden heeft. Het eerste wat ik wist toen ik met een slok water mijn plaaggeesten weer van me af probeerde te schudden was: de hond. Er slapen nu twee honden bij ons.

Vanochtend vroeg werden we wakker met z’n vieren. Fierah kon qua gemoedsrust niet kiezen tussen ontstemd of verheugd. Met een paar herinneringen aan de uitzendingen van Cesar in gedachten besloten we de honden meteen gezamenlijk uit te laten.

de verstoring

En toen begon het te bewegen … De mannetjeshond, die we intussen Perdu waren gaan noemen (naar de hoofdpersoon in de roman van Nina George, die we beiden deze week lazen – daarover later meer) bleek van alle geluiden te schrikken, had een opengehaalde onderkin en opdrogende korsten van een verwonding aan zijn achterpoot. Hij is zeker twee keer zo groot als onze Fierah maar hij probeerde haar vanaf het eerste moment vanuit de onderdanigheid te behagen. De ochtend was nauwelijks twee uur oud – we zaten met onze koffie in de schaduw – en Perdu was al voor ons alle drie op zijn rug gaan liggen om zijn overgave te betonen.
We besloten de honden tegelijkertijd te voederen. En dat (!) beviel onze Fierah allerminst. Met een gegrom en gesnauw dat we nog nauwelijks eerder van haar hoorden, gaf ze ons en Perdu te kennen dat Perdu op z’n vroegst mocht eten en drinken als zij voldaan was. Ze duwde de kolos zonder aarzelen en effectief van zijn plek en at en dronk meer dan we haar ooit hadden zien doen. Juist ja, het kan maar duidelijk zijn.

onthand

Toen de koningin dan eindelijk klaar was, kwam Perdu aan de beurt die zich onmiddellijk naar zijn plek in de rangorde geschikt leek te hebben en braaf had zitten wachten. Loek en ik stonden er wat onbeholpen bij te kijken. Dienden we hier in te grijpen of juist niet? Cesar waar ben je als we je nodig hebben.

Perdu bleef de rest van de ochtend angstig en nerveus. Pijnlijk om zo’n prachtige, grote sterke hond zo uit zijn doen te zien. De enige manier om hem gerust te stellen was door hem aan te halen en vlakbij hem te gaan zitten. Met een diepe zucht van opluchting legde hij de moede kop te ruste onder onze stoel met zijn rug voor de veiligheid tegen onze hielen gedrukt.
Maar ook dat ging Fierah veel te ver. Perdu was overduidelijk zeer gewenst als speelkameraad maar dat de anderen uit haar team zo veel affectie toonden voor deze nieuwkomer ging haar toch veel te ver. We hadden onze handen en ons hart er vol aan. In die paar uur leerde ik simultaan strelen. Links Perdu, rechts Fierah. Toen de rust zich eindelijk leek te herstellen verliet Loek ons campingplaatsje om te gaan zwemmen. Perdu begon te huilen. Hij was er nog geen 14 uur maar hij had zich al gehecht … O nee.

geen weg meer terug?

Loek nam na een onrustig kwartier zijn plek op de campingstoel weer in. De honden vleiden zich in onze schaduw tegen elkaar aan en we keken elkaar een beetje uit het lood geslagen aan. Waar waren we in beland?
We realiseerden ons dat de komst van de nieuwkomer de bestaande balans in een paar uur tijd compleet had verstoord (fase 1 van de de teamontwikkelinsfasen). Niks was meer zeker, niks was meer duidelijk. Fierah maakte zich druk om haar plek en haar exclusieve relatie met ons. Perdu had besloten dat hij bij ons veilig was – twee uur later begon hij zelfs al ons terrein te verdedigen – en wij vroegen ons opeens af hoe we verder moesten. Ons huis in Nederland is te klein voor twee honden, en al helemaal voor zo’n grote tweede hond. Onze plannen voor de toekomst zijn al lastig te verenigen met 1 hond, laatst staan met 2. Maar er leek ook geen weg meer terug. Hoe stuur je zo’n verloren en overduidelijk heel lieve hond terug naar een thuisloos bestaan? Hoe negeer je het appel van “gij die mij aanziet” (Levinas)? Er druppelde een verdwaasde traan in mijn glas rose, juist toen de de beambte van de “forestieres animales” ons terrein opstapte. Natuurlijk hadden we aangifte gedaan van de vondst van deze hond en de procedure in Frankrijk schrijft kennelijk voor dat de hond gedurende 15 dagen naar een opvangcentrum gaat van waaruit getracht wordt de eigenaren te achterhalen. We hadden geen keus. Als de Fransen besluiten de regels toe te passen, dan valt er niet te onderhandelen.

en weer verloren

Perdu werd zonder pardon aangelijnd en achterin het hondenbusje geladen. Hij keek nog twee keer achterom.
De eigenaresse van de camping, die intussen volledig in dit mini-drama betrokken was geraakt, wendt al haar invloed aan om op de hoogte te blijven van zijn wel en wee in het opvangcentrum in Salon de Provence (ik geloof dat ze zelfs de indrukwekkend geuniformeerde honden-figuur dwong om zich te legitimeren zodat ze zijn naam heeft) en heeft bedongen dat wij de hond kunnen halen als niemand zich in de komende 15 dagen meldt als eigenaar.

We zijn nog geen 24 uur verder en onze roedel, ons team, is teruggekeerd in de oude samenstelling.
We hopen met heel ons hart dat er een baasje is dat Perdu mist en dat hem op komt halen.
En wij, wij blijven achter met een vaag gevoel van gemis en ontzag voor de impact die er uitgaat van de wijziging in een team, een roedel, een familie. Zowel de komst als het vertrek van een lid, hoe nederig en welwillend diegene ook is, gooit alles overhoop en stelt alle relaties op de proef.

Teamontwikkeling en Transformatiecurve in het bestek van minder dan een dag.

Voor Perdu, verloren, gevonden en weer verloren. Dank dat je er was. Misschien tot later. L&M