15 Mc Macht Onbewuste 500 X 350

– door Margreet Rierink & Loek Oudeman –

een perspectief
Het is inmiddels ruim twee-en-een-half jaar geleden dat we ons perspectief voor de Coaching Academy probeerden te beschrijven. Eigenlijk beschreven we ons hoogst persoonlijke professionele perspectief. Wie waren we inmiddels? Hoe stond het met onze vaardigheden en talenten? Wat vroeg er op dat moment om om ontwikkeld en geleerd te worden? Wat wilden we bijdragen? Aan onszelf, aan anderen, aan de wereld om ons heen? Hoe wilden we de komende 10 jaar de middelen bij elkaar verdienen of verzamelen om aan onze verantwoordelijkheden (jegens anderen, jegens onszelf) te voldoen en het leven te leiden waar we van dromen? Waar verlangden we naar? Hoe wilden we ons leven vorm en inhoud geven?

maar dan de weg
Het zijn nog steeds prachtige vragen en we vonden een prachtig antwoord, maar o wat was het een lastig proces. Het perspectief beschrijven is 1 ding. Maar richting datzelfde perspectief bewegen bleek een weerbarstige weg met hobbels en kuilen waar we ze niet verwacht hadden, verkeerde afslagen die we met volle overtuiging namen en waar we soms anderen in meenamen (ook de verkeerde kant op), mede-reizigers die uiteindelijk hele andere reisdoelen bleken te hebben, teleurstellingen, wanhoop soms, twijfels en – dat was misschien nog het ergste – een afnemend plezier in de reis.

be a man about it …
Geen zin bij het opstaan in de ochtend.
Geen verlangen meer naar de verantwoordelijkheden die de nieuwe dag weer met zich meebracht. Vaker wel dan niet deden we de dingen op kracht, vanuit de overtuiging dat we – zeker als er anderen bij betrokken waren – moesten nakomen wat we hadden afgesproken.
Verantwoordelijkheidsgevoel is helemaal geen inspirerende maar zonder twijfel wel een krachtige bron van motivatie. Gewoon de ene voet voor de andere zetten. A man has got to do what he has got to do. Accepteren dat het niet sneller gaat dan het gaat, accepteren dat je door een landschap loopt waar je niet wilt zijn, leren leven met de twijfel over de keuzes die je maakte. Afwegend of je niet moet herbezinnen. Je afvragend of de richting die je bepaalde nog altijd relevant is. De ene voet na de andere, maar wijzen je tenen nog altijd in de juiste richting? Zo geformuleerd klinken ze als algemene vragen, maar het waren onze vragen. Vragen die we onszelf en elkaar stelden als we niet te moe en te gedesillusioneerd waren om ons uberhaupt nog wat af te vragen.

doen wat je doen moet
Nu het einde van het jaar nadert en we de balans proberen op te maken van ons wel en wee in 2015 zijn we op een bepaalde manier blij dat ons gevoel “dat we moesten” (omdat we ons gecommitteerd hadden, verwachtingen hadden gewekt, afspraken hadden gemaakt) volstond om ons te dwingen te blijven bewegen. Wij zijn de eersten om te zeggen dat we iedereen toewensen dat hij/zij zich in de eerste plaats laat leiden door wat hij wil. Wij weten als geen andere dat “ik-wil-lijstjes” inspirerender en energieker zijn dan “ik-moet-lijstjes”. (Iedereen die dag 1 van de LZC volgde, herkent dit uit de bespreking van het thema denken-voelen-willen.)

Maar de laatste jaren leerden ons opnieuw dat de roep van het verlangen niet altijd krachtig genoeg is om het schip op koers te houden. Soms is verlangen als een vuurtoren die onzichtbaar geworden is in de dikke mist. Dan schuilt er – althans voor ons – schoonheid in om gewoon te leven met het getij, met het weer, met de storm, met de tegenstroom, met de onverwachte opklaringen. Om dat wat je moet doen – ondanks alles – te doen met overgave en met inzet van alles wat je in huis hebt “to the best of your abilities”.

als de mist optrekt
We zijn inmiddels meer dan twee-en-een-half jaar verder en onze mist trok feitelijk pas dit najaar voorzichtig maar onmiskenbaar op. Geen idee waar dat in ontstond … het weer laat zich niet dwingen. Maar, opeens kunnen we tot onze eigen verrassing de vuurtoren weer zien.

En … wat nemen we waar?
We blijken per saldo niet veel dichterbij te zijn geraakt. Wat er toen speelde, speelt nog steeds. Waar we toen naar verlangden, leeft nog steeds in ons. Ondanks alle tijd, energie en geld die we investeerden zijn we niet dichterbij.

Maar we kunnen de vuurtoren weer zien, we kunnen weer navigeren.
Er haakten reisgenoten af. Anderen haakten aan.
Sommigen bleven als altijd op hun post. In goede en slechte tijden. Dat is kostbaar.
We hebben er weer lol in. Er is weer energie. Het hoeft niet langer op de energie van “moeten”.

de zin van “moeten”
En toch zijn we het “moeten” dankbaar.
Het heeft ons op koers gehouden.
Daardoor hadden we ontmoetingen die we anders niet hadden gehad.
Daardoor genoten we buitensporig van alle onverwachte grote en kleine hoogtepunten onderweg. Een opleidingsdag die eruit sprong. Studenten die bijzondere slagen maakten. Mensen die aanhaakten terwijl wij nog de andere kant opkeken. Certificaatuitreikingen. Bijzondere evaluaties. Bronnenboeken uit de Jung-opleiding die ons omver bliezen. Een vakmanschapper die in de eindsprint opeens tegen meesterschap “aantikte”. Trainingen buiten de deur die veel meer bewerkstelligden dan we hadden durven hopen.

de kracht van kleine lichtjes
Kortom, toen het grote vuur niet zo zichtbaar was, leerden we onderweg om gaande te blijven door verrast te worden door de lichtpunten – excuses voor deze ietwat platte metafoor – die zomaar opgloeiden toen en waar we ze niet verwachtten.

We wensen iedereen die zich de komende dagen bezint op het nieuwe jaar de volgende ervaring toe. Steek een paar waxine lichtjes aan in een ruimte waar ook een groot centraal licht brandt. Neem een moment voor jezelf en knip het grote licht uit.

Die kleine lichtjes … wat is het effect op jou?

Voor 2016 wensen we je moed toe, zelfvertrouwen en toewijding aan de weg die je gaat – waar die ook heen leidt. Of je nu fout zit of goed, het leven voorziet je – gratis en voor niets – van voldoende tekens om koers te houden of te wijzigen.

Loek Oudeman & Margreet Rierink

PS: Wij gaan 2016 in met dezelfde ambities als toen … 3 jaar geleden.

wat hetzelfde is?
Onze wens om belangrijke aspecten van levenskunst te integreren in ons werk. Daarin gaat het om thema’s als voeding, kunst, creativiteit, excellence, het inrichten van je omgeving/ je wereld, het moeiteloze, het spelende, het ambachtelijke, het onbevangen ontmoeten, het ont-hypen van ego-trends, het ont-oppervlakkigen van losse flodder-communicatie via social media. Maar bovenal gaat het om moed.

wat anders is?
Een zekere nederigheid die we danken aan alle vormen van tegenwind, tegenstroom en tegenvallers van de afgelopen jaren. We geloven nog steeds dat we er komen – Ithaka verwacht ons – maar we voelen ons nederig als het gaat om de vragen wanneer en met wie. Die nederigheid heeft ons bevrijd. Wij dobberen met een vrij gemoed op de jaarwisseling aan. Mindfullness – nieuwe stijl. Niet-weten is het nieuwe weten.

This Post Has One Comment

  1. Mireille Steenkamer

    ‘Koers houden in de mist’, wat hebben jullie dat mooi verwoord, kwetsbaar, eerlijk, zuiver, open en herkenbaar. Fijn en inspirerend stuk. Zeker de laatste woorden sluit ik me bij aan ‘het niet weten is het nieuwe weten’, en dat vergt idd moed. Ik proost op een uitdagend en belevingsvol 2016.
    Groet Mireille

Comments are closed.