Wat maakt dat we gewend zijn om leven en werken te onderscheiden? Hoezo spreken we vaak van een “privé-leven” als iets dat onderscheiden zou zijn van ons werkende bestaan?

Wij vermoeden dat dat onderscheid stamt uit een tijd dat mensen gewend waren om ook gevoelsmatig een verschil te maken tussen het deel van hun leven waarin zij werkten – vaak op vaste tijdstippen, binnen een duidelijke structuur, met een heldere loopbaan voor ogen en de zekerheid van de beloning (het loonzakje of het salaris) die daarbij hoorde – en het deel waarin zij “vrij” waren omdat het weekend was of vakantie of omdat ze ‘s avonds stopten met hun werk om het de volgende dag weer op een vooraf vastgesteld tijdstip op te pakken. Aan deze mens was vaak ook aan zijn kleding at te lezen of hij “aan het werk was” danwel “vrij” was.

Er is maar 1 leven

Wat ons betreft wordt die scheiding opgeheven. Die wens wordt niet alleen ingegeven door veranderende omstandigheden in de buitenwereld maar ook omdat het onderscheid tussen persoonlijk en professioneel steeds minder past bij het mens-zijn in de 21ste eeuw. Wij geloven niet dat werk en privé van elkaar te onderscheiden zouden zijn. Alsof onze professionele ontwikkeling niet eigenlijk een integraal onderdeel is van onze persoonlijke ontwikkeling en andersom. 
 Alsof er een verschil zou zijn tussen wie we zijn en wat we doen als we er niet voor betaald worden, in vergelijking met wie we zijn en hoe we bijdragen als we er wel geld voor krijgen. … Alsof we niet weten dat we enerzijds allemaal de verantwoordelijkheid hebben om in ons eigen levensonderhoud te voorzien (is het via een eigen moestuin danwel via een salaris waarmee je voedsel kunt kopen) en tegelijkertijd ook de behoefte hebben om er toe te doen, om ons bestaan zin te geven (is het in grote of kleine kring danwel op grote of op kleine schaal).

Een moderne boer

In onze ogen is de 21ste-eeuwse mens in zekere zin een moderne boer, omdat hij/zij:

  • ernaar streeft om zichzelf (en eventueel zijn dierbaren) te kunnen voeden, kleden en scholen en daar ook zijn eigen verantwoordelijkheid in te nemen
  • bij het uitvoeren hiervan kan ervaren hoe hij/zij onderdeel is van een groter geheel en zich bewust is van de eigen bijdrage die hij daaraan levert.
  • zoveel mogelijk werkt vanuit eigen huis en eigen terrein. Zijn huis en zijn grond zijn zijn werkterrein, zijn werkterrein is zijn thuis.
  • zijn werktijden niet langer vastgelegd ziet worden vastgelegd door prikklok of CAO, maar door de cyclus van het leven, de seizoenen en de verantwoordelijkheden en noodzaken waar hij zich aan verbonden heeft.
  • het woord “loopbaan” is achterhaald

Deze visie op werken & leven is tegelijkertijd eeuwenoud, alsook – in deze tijd – nieuw. “Nieuw” is de meer holistische benadering van iemand zijn bestaan. Daarbij kijken we naar wie iemand is en hoe hij zijn leven leidt als een totaal proces dat in essentie wordt gedreven door het aangeboren verlangen om in dit leven te kunnen worden wie hij in potentie zou kunnen zijn. Werk – betaald of onbetaald, in dienst van een ander of zelfstandig – is daarvan een onderdeel dat altijd en uitsluitend in relatie tot het gehele bestaan gezien kan worden. Voor ons – binnen de Coaching Academy – betekent dat dat wij:

  • erop gericht zijn onze clienten en studenten te begeleiden bij vragen over levensonderhoud en zingeving (de “oude” loopbaanvragen) op een wijze die aansluit bij wie zij zelf zijn en hoe zich dat verhoudt tot de wereld waarin zij leven.
  • coaches opleiden om hetzelfde te doen (wat voorheen “loopbaancoachen” heette).
  • leidinggevenden en teams begeleiden bij hun vraagstukken en daarbij ook een open oog te hebben voor wat het voor hen betekent dat de wereld zich ontwikkelt naar andere verhoudingen, werkvormen en waarden.

Centrale vragen hierbij zijn altijd:

  • wie ben ik?
  • wat kan ik?
  • wat wil ik?
  • hoe word ik wie ik zou kunnen zijn?
  • hoe ga ik bijdragen? aan mijzelf? aan anderen? aan het team waarin ik werk? aan een groter geheel?
  • wat ga ik (dus) doen?
  • en waar?
  • en met wie?
  • en welke mogelijkheden zijn daarvoor in de wereld om mij heen?