25 Mensvisie 500×350

Net over de veertig was-ie toen we hem ontmoetten. Het gebeurde zomaar. Wij aten in hetzelfde restaurant en dronken nog een digestive buiten zodat mijn geliefde er een sigaartje bij kon roken.
Hij stond om dezelfde reden buiten en stelde zich voor. Een praatje, meer was het niet.

Diezelfde week kwamen we hem toevallig weer tegen op een heel andere plek. Hij herkende ons. Hey, you guys again? En hij vroeg ons om die avond een glas bij hem te komen drinken. Hij had iets bijzonders (een fles) dat geopend mocht worden en dat wilde hij graag met anderen delen. Die anderen, dat waren wij.

Behalve die mooie fles, deelde hij onder een overvloedige sterrenhemel waar hij vandaan kwam en wat hij wilde gaan doen. Zomaar.

Hij had een loopbaan achter de rug als mede-eigenaar van een almaar groeiend bureau. Had een vrouw met wie hij een droom deelde, een grote droom, een hele ambitieuze. Hij verlangde niet naar kinderen en had inmiddels voldoende geld verdiend om dat verlangen – dat kostbaar was, believe me – te realiseren. Hij had er goed over nagedacht, hij had alles onderzocht. Hij had een bank gevonden die er ook in geloofde. Hij had de plek gevonden. Kortom, hij was in zijn “oude leven” aan het afronden wat er afgerond moest worden en hij bevond zich precies op het keerpunt van de dingen. De oude schoenen waren weggegooid (tegen een leuk bedrag) en hij stond aan de vooravond van een nieuw paar.

En hij geloofde erin. Hartstochtelijk geloofde hij erin.
En wij? Wij genoten van de bijzondere fles (het werden er 2), de sterrenhemel, de donkere contouren van het stilgevallen stadje en het verhaal van een gepassioneerde man die geen coach nodig had gehad om te vinden wat hij de rest van zijn leven wilde doen.
Wij geloofden in hem en dat doen we nog steeds.

Intussen zijn we meer dan twee jaar verder. De aanvankelijke deadline van de droom is al ruim vijf maanden verstreken. Volgens de nieuwe schattingen, wordt de belangrijkste mijlpaal over vijf maanden gehaald. Tien maandstonden later dan aanvankelijk zo zorgvuldig was gecalculeerd. Zowel door hem als door de bank. Tien maanden waarin nog geen inkomsten zijn, het geld allang op is en alle begrotingen inmiddels ruim overschreden zijn. De bank gelooft er nog in – ze moeten wel – maar zij komen niet meer over de brug.

We spraken hem vorige week. Al het zijne past inmiddels in een weekendtas. Hij staat op het punt om het laatste van zijn bezittingen, tevens zijn eerste grote droom, te verkopen. Een old-timer sportauto, die hij – toen zijn voormalige carriere een vlucht nam – voor een redelijk bedrag kon kopen en die hij met veel aandacht en liefde heeft laten restaureren en opknappen. Een uitgekomen jongensdroom. De verwerkelijking van alles dat – ooit – in zijn eigen ogen met succes te maken had. Met zelfverwerkelijking.
En … hij gaat hem verkopen.

Het toeval wil dat toevallig dit model sportauto de afgelopen jaren uitzinnig in waarde steeg en daarmee kan hij mogelijk de laatste fase naar de eindstreep financieren. Hij vertelde het bij – opnieuw – een bijzondere fles, die hij graag met ons wilde delen. Voor het eerst zagen we zijn tranen.

Hij is zwaarder geworden, ouder ook vooral. Het project gunt hem maximaal zes uur slaap per nacht en zeker geen twee-wekelijkse gang naar de sportschool waar de lichamen van de succesvollen worden gesmeed. In de afgelopen twee jaar nam hij – samen met zijn vrouw – precies 2 dagen vrij. Nooit in zijn leven heeft hij zo hard gewerkt als nu. 7 dagen per week 18 tot 19 uur per dag. Hij heeft diepe donkere wallen onder zijn ogen en hij gaapt voortdurend als hij ons spreekt.
De droom, die ooit van hem en zijn vrouw samen was, blijkt inmiddels meer van hem te zijn dan van haar. Als ze ons komt begroeten, spreekt ze over “his thing”. Als hij ons spreekt – in haar aanwezigheid – spreekt hij over “she“. Aan het eind van hun krachten manifesteert de schaduw zich makkelijker dan de zon. Hoe pijnlijk kan de afstand tussen ooit-geliefden zijn? We denken dat we dat herkennen.

Nog vijf maanden en dan haalt hij zijn deadline. Dan heeft hij al zijn dromen verkocht of opgegeven voor die ene, die nog steeds staat. Waar nog altijd de vlag op wappert! Alles is er aan opgegaan. Zijn geld, zijn bezittingen, zijn jeugdige uitstraling van een succesvolle 40-er en – naar het zich nu laat aanzien – ook de relatie met de vrouw met wie hij ooit samen droomde en met wie hij geen kinderen wilde krijgen omdat ze samen iets anders ambieerden. Een vrouw met een duidelijk talent, dat we hebben leren zien en waarderen. Maar ze kunnen elkaar niet meer vinden. Nu niet althans.

Maar hij gelooft erin. Hij gelooft er hartstochtelijk in. Hij neemt zijn verliezen.

En niet alles aan dit proces is mooi. Zeker niet. En niet alles wat hij doet kan zomaar onze waardenvrije waarneming passeren. Soms bijten we het puntje van onze tong af.

Maar wij zullen er zijn.
Hij is onze vriend geworden. Hij raakt ons. En … hij maakt iets, hij schept iets wat uitzonderlijk is. Dat spreekt tot onze verbeelding.
De laatste meters naar de top, naar zijn eerste deadline gaat hij vermoedelijk alleen. De man is moedig. Moe maar moedig.
We will be right behind him. It’s an honour.

A dream that will need all the love you can give
For the rest of your life for as long as you live …

(uit: Sound of Music, movie)

’s Avonds laat zitten we nog even in alle rust voor ons caravannetje. Loek werd dit jaar 60, ik werd 50. We spreken over onze eigen dromen. De dromen die verloren gingen, de dromen die nog altijd leven. Over de energie die ze genereren. En over de verliezen die erbij horen. De verliezen die we incalculeerden, maar vooral de verliezen die we nooit hadden verwacht. De noodzakelijke en de nutteloze. De acceptabele en de bijna-niet-verwerkbare.

Over hoe dromen en verliezen bij elkaar horen. Als de zon en de maan.  En over hoe ze ons gaande houden. Levend, gepassioneerd.

This Post Has 2 Comments

  1. hanneke vd broek

    Wat een verhaal, ik voel de pijn als ik het lees. Ik weet nog niet precies wat die pijn vertelt, maar wel dat het mooi is als het verlangen sterker blijkt te zijn.

  2. Manny

    Wat mooi geschreven, Margreet, ik zie het allemaal levensecht voor me! En zo ontroerend. Ik vraag me af of het mogelijk is samen een droom te hebben. Heeft ieder niet zijn eigen versie ervan? Het lijkt mij dan belangrijk elkaar te blijven ontmoeten waar de dromen overeenkomen en elkaar los te laten waar dat niet zo is, in liefde.

Comments are closed.